Forum portalu turystyka-gorska.pl

Wszystko o górach
portal górski
Regulamin forum


Teraz jest Pt lis 27, 2020 3:48 pm

Strefa czasowa: UTC + 1




Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 26 ] 
Autor Wiadomość
PostNapisane: Pn gru 09, 2019 2:56 pm 
Stracony
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Cz cze 18, 2009 11:04 am
Posty: 9812
Lokalizacja: miasto100mostów
Rok wcześniej na imprezie z tego cyklu było tak:
viewtopic.php?f=11&t=19981


Nie spodziewałem się, że zasiądę do tej relacji w grudniu... Czy ja w ogóle jeszcze coś pamiętam z tego wyjazdu?
Był sierpień, środek lata, kiedy ruszyliśmy (moja najbliższa rodzina + rodzice mojej żony) po raz drugi z rzędu na wyjazd organizowany przez Wojskowe Koło PTTK we Wrocławiu w góry Słowacji - tym razem w Tatry Zachodnie. Po drodze do bazy w Zuberzcu postanawiamy zwiedzić Zamek w Pszczynie. Niemożliwe tłumy tam były tego dnia! Ale zwiedzanie było całkiem udane. Obiekt ma interesujące wnętrza - militaria, wystrój wnętrz, i jest otoczony ładnym zespołem parkowym.
Z Pszczyny, na przemian w słońcu i w deszczu, przekraczamy granicę słowacką za Korbielowem, a ponad godzinę później meldujemy się w Zuberzcu – Hotelu Tatrawest. Standard hotelu – przeciętny, ale szczerze mówiąc niczego lepszego nie było nam trzeba. Witamy się ze znajomymi sprzed roku, rozpakowujemy, wypijamy na początek urlopu jakąś wiśniówkę - i spać. Prognozy pogody nie nastrajały optymistycznie na cały tydzień, ale człowiek zawsze liczy na to, że będzie ok.
Tuż po północy budzi mnie łomot głośnej muzyki zza ściany. Akurat tego weekendu odbywał się w skansenie w Brestowej folkfestiwal, całkiem spora impreza, część gości i artystów była zameldowana w Tatrawest. Raczej nie jestem wrażliwy, ale przez tą muzę nie spałem na pewno dobrą godzinę. Ale stwierdziłem, że skoro nie obudzili nikogo innego poza mną - to nie idę robić dymu – niech się bawią. Przeze mnie też bywało, że ludzie nie spali, więc...

Ranek wstał dość pochmurny, ale zdecydowaliśmy się, że idziemy w góry, może nas nie zleje. Obawiałem się trochę jak to będzie z noszeniem Julka, mógł się odzwyczaić od nosidła, miał prawie rok przerwy, na urlopie w Grecji cały czas nosiłem go na barana. Podjechaliśmy pod wyciąg “Spalona” i wjechaliśmy krzesełkiem na wysokość prawie 1400m. Tam rozpoczynało się dość strome podejście na Skrajny Salatyn. Julek dał się namówić na nosidło, a Franek radził sobie znakomicie idąc tempem takim, że spokojnie wyprzedzał większość dorosłych.
Na górze otworzyły się ciekawe widoki. Aż się uśmiechnąłem. Ostatni raz byłem w tamtych okolicach podczas przejścia Głównej Grani Tatr Zachodnich, wspomnienia wróciły. Pogoda nie była najgorsza, ale wiało fest i przesadnie ciepło też nie było, toteż najmłodszego szybko ubraliśmy we wszystko co było na stanie. Julek w końcu zasnął, a my wędrowaliśmy na zachód, przez wierzchołki Brestowej aż na Palenicę Jałowiecką. W tym momencie jednocześnie młody się obudził a z nieba zaczął padać coraz bardziej rzęsisty deszcz.

1. Podchodzimy na Brestową
Obrazek


2. Palenica Jałowiecka. Julek w stroju kosmonauty = wszystko co tylko możliwe na ciele
Obrazek

Zrobiliśmy sobie popas na przełęczy, chmury trochę przewiało, a my powzięliśmy decyzję, że Alicja z Bogusiem idą dalej na Siwy, a ja z dziećmi i teściową schodzimy do Zuberzca. Tak też zrobiliśmy. Muszę przyznać, że nosidło z Julkiem wyjątkowo mi ciążyło i było dość mocno niewygodne (rada do wszystkich rodziców - jeśli już kupujecie nosidło - kupujcie porządne!), toteż przeważnie wyrywałem trochę do przodu, następnie zrzucałem Julka z pleców żeby odpocząć, a Franek z mamą do nas dochodzili. W końcu mały zasnął mi po raz drugi, ale byliśmy już całkiem blisko kwatery. Wycieczka na spory plus, nie spodziewałem się, że pogoda pozwoli aż tak podziałać.
Mama została z dziećmi a ja zrobiłem sobie przebieżkę po samochód, który został pod dolną stacją kolejki. Zaraz potem śmignąłem do Białej Skały po resztę ekipy, która w tym samym czasie zrobiła grań do końca. I podobało im się!

Po powrocie na kwaterę zajrzałem jeszcze do naszych sąsiadów z zapytaniem czy impreza wczorajsza się udała. Trochę się nie mogłem z nimi dogadać i ze zdziwieniem stwierdziłem, że to wcale nie Słowacy. Na szczęście po angielsku poszło w miarę sprawnie. Zapowiedziałem, że dzisiaj jak się akcja z takim darciem mordy i puszczaniem muzy o 2 w nocy powtórzy to się do nich przejdę i własnoręcznie w... to co gra przez balkon. Nie wiem czy się przejęli czy nie, może nawet tak, bo to takie szczylki po 17-20 lat były, w każdym razie odniosłem sukces, bo przenieśli się wieczorem do sali ogólnej na dół. A okazało się, że byli to... Bośniacy.

Dnia kolejnego pogoda ewidentnie miała się ku lepszemu i postanawiamy to wykorzystać. Chcemy iść na Stawy Rohackie. Nigdy nie byłem w tamtej okolicy, a wielokrotnie widziałem je z góry, z grani. Znów wyruszamy całą ekipą. Parkujemy niemal w tym samym miejscu i zagłębiamy się w Dolinę Rohacką. Tego dnia pogoda była naprawdę piękna i Rohacze z dołu prezentowały się wyśmienicie. Rodzice zastanawiali się po drodze czy iść z nami nad stawy czy uderzyć gdzieś wyżej. Usilnie ich przekonywaliśmy, że z nami to sobie mało co pochodzą, więc żeby się nie zastanawiali i śmignęli na przykład na Wołowiec, bo tego dnia widoki zapowiadały się kapitalne. No i tak też zrobiliśmy. Przy Adamculi się rozdzieliliśmy, rodzice poszli dalej w stronę Tatliakowej Chaty, a my w górę w stronę stawów. Plan był taki, że być może spotkamy się jeszcze w zejściu.

3. Przy Rohackich Wodospadach
Obrazek


Trochę ciężko się maszerowało z Julkiem, ale nic to. Tatry to Tatry, co z tego, że plecy trochę bolały. Franek za to był po prostu świetny. Maszerował do góry z uśmiechem na ustach. Będzie z niego piechur. Szybko dotarliśmy nad wodospady, gdzie zrobiliśmy przerwę na jedzenie. Po kolejnych kilkunastu minutach marszu w stronę Doliny Spalonej dochodzimy do rozejścia pod stawami. Ponad piętrem lasu zrobiło się naprawdę pięknie. Ale otworzyła się również perspektywa na to, co jeszcze do podejścia - 250m konkretnej stromizny. Co to dla nas. Julek zasnął w nosidle, Franek nie marudził i nad stawy dotarliśmy błyskawicznie. Muszę przyznać, że miejsce to jest naprawdę fantastyczne. Jak na względnie małe przewyższenie i czas podejścia z dołu to sceneria była po prostu kapitalna. A te monumentalne, trawiaste ściany Wołowca z jednej strony, Rohaczy w środku i Trzech Kop z drugiej? Petarda! Wyjmuję śpiącego smyka z nosidła, kładę na trawie i robimy sobie kolejny popas. Tymczasem otrzymujemy info od rodziców, że są na Wołowcu. Widzę przez pożyczoną lornetkę machającego do nas Bogusia. Nosi mnie i kminię, którędy można by się stąd dostać na grań Trzech Kop nieznakowaną ścieżką. Jest jakaś wąska perć i chyba by przeszedł.

4. Widok na Dolinę Spaloną
Obrazek


5. Osobita pilnowała nas od północy
Obrazek


Znad Wyżniego Stawu Rohackiego przechodzimy koło 3 kolejnych idąc w piętrze kosówki z przepiękną scenerią dookoła. Jestem tym szlakiem naprawdę zachwycony. Pod Tatliakową Chatę docieramy niemal jednocześnie z rodzicami, którym ich wycieczka również się bardzo podobała. Dzieciaki dostają nagrodę w postaci lodów, dorośli wciągają piwo i kofolę. Na frytki czekam chyba z 45 minut i daję spokój - ostatecznie zwrócili pieniądze i poszliśmy na dół. Do hotelu docieramy zmęczeni (Franek dwa dni z rzędu po górach ze sporymi przewyższeniami) ale szczęśliwi. Na kolejny dzień planujemy coś lżejszego.

6. Rohackie Stawy były bardzo urokliwe
Obrazek


7. Rohackie Stawy były bardzo urokliwe
Obrazek


8. Już na dole, w Tatliakowej Chacie
Obrazek

Rano wszyscy ruszamy z Niżne Tatry do Doliny Dziemianowskiej odwiedzić jaskinie. Początkowo myśleliśmy o jednej, ale okazało się, że koło niej jest położona jeszcze jedna, więc czemu nie odwiedzić obu. Na pierwszy ogień poszła Dziemianowska Jaskinia Lodowa. Myśleliśmy, ze będzie ona wyglądać podobnie jak Dobszyńska Jaskinia Lodowa w Słowackim Raju, którą odwiedziliśmy rok wcześniej. Ale nie. Ta w Niżnych Tatrach jest o wiele skromniejsza i lodu było w niej tyle co kot napłakał. A ponoć właśnie latem - paradoksalnie - jest go sporo więcej, bo w jaskini panują warunki, które rozszerzają pokrywę lodową. Tylko, że poza jednym sporym lodowym stalagnatem to nie było go nic więcej.

Wychodzimy z mieszanymi uczuciami - niby się podobało, ale d. nie urwało. Myślimy co zrobić dalej. Po piwie i kofoli rozjaśniło nam się trochę w głowach. Godzina była wczesna, postanowiliśmy przejść się szlakiem turystycznym do pobliskiej drugiej jaskini. Przestawianie samochodu to byłby problem z miejscem parkingowym, dodatkowa kasa, a spacerek wzdłuż potoku (i niestety również dość ruchliwej drogi) i fajnych form skalnych był dobrą opcją. Co prawda chciałem tego dnia trochę odpocząć od noszenia Julka, ale niech tam.

Decyzja okazała się ze wszech miar słuszna. Dziemianowska Jaskinia Wolności do prawdziwa petarda! Wydaje mi się, że jest to najpiękniejsza jaskinia, w której byłem kiedykolwiek i że przebija nawet peloponeską Spileo Kastanias. Bogactwo form, ich różnorodność i jej rozmiar robiły wielkie wrażenie. Super, że najpierw byliśmy w tej "gorszej" bo to tylko wzmocniło efekt. Po zwiedzaniu dzieciaki dostały jeszcze trochę czasu na placu zabaw, po czym zawinęliśmy się do Zuberzca.

Wieczorem, po kolacji zaliczam jeszcze osobistą wycieczkę na pobliski fajny punkt widokowy. Ogarnąłem temat bardziej biegowo niż marszowo i całą wycieczka zajęła mi niespełna półtorej godziny.

9. Nawet po kolacji można coś w Tatrach urobić
Obrazek


Dzień kolejny miał być zarezerwowany na kolejne pasmo, w którym jeszcze nigdy nie byliśmy - Góry Choczańskie oraz ich sławne wąwozy w Dolinach Prosieckiej i Kwaczańskiej. Po raz kolejny trzeba było przejechać zakręty prowadzące do Liptowskiego Mikułaszu.

Na tej wycieczce niestety dałem plamę. Byłem przekonany, że ubezpieczone drabinkami i innym żelastwem odcinki szlaku prowadzą obiema dolinami i właściwie nie ma żadnego znaczenia którą z nich będziemy podchodzić, a którą schodzić. Był to błąd. Niczego nieświadomi, w całkiem dobrej pogodzie (mimo słabych prognoz) parkujemy auta w górnej części Kwaczan i rozpoczynamy podejście. Znów nosidło ładnie wpija się w plecy ale ch... tam - ważne że w górach. No i tak sobie idziemy w górę zwykłą leśną ścieżką wysoko ponad wąwozem, którego obserwujemy z góry - co jakiś czas są porobione ładne platformy widokowe. Idę i myślę - gdzie te łańcuchy - przecież niemożliwe żeby stąd schodzić na dno tego wąwozu. No i tak dotarliśmy do końca szlaku, do miejsca, gdzie należało zejść do rzeki, gdzie prowadził dalszy szlak do Doliny Prosieckiej. Znajdował się tam piękny i bardzo urokliwy młyn-skansen "Oblazy" - miejsce bardzo przyjemne dla dzieciaków, dobrze się tam wszyscy bawiliśmy.

10. Dolina Kwaczańska
Obrazek


11. Młyny w Obłazach
Obrazek


12. Z knajpy w Wielkich Borowych. Pogoda zaczyna straszyć
Obrazek

Po odpoczynku kontynuujemy spacer do miejscowości Wielkie Borowe gdzie naszą uwagę przykuwa reklama baru. Nie mogliśmy nie wstąpić i był to strzał w dychę. Świetne żarcie, zimne piwo i super widoki - czego chcieć więcej? Trochę nam się nie chciało stamtąd ruszać, ale było jeszcze sporo drogi przed nami, także trzeba było. A pogoda tymczasem zaczęła wyraźnie się zmieniać. Dzień był mocno upalny od samego ranka. Powietrze było ciężkie, zaczęły zbierać się wkoło nas gęste ciemne chmury. Na razie jednak nic wielkiego się nie działo więc poszliśmy dalej. Droga najpierw zaraz za wsią stromo się podrywała, a następnie prowadziła przez ładne, widokowe polany. Ale pogoda psuła się już ewidentnie. Ściana deszczu była widoczna daleko na północnym zachodzie. U nas też w pewnym momencie zaczęło nieźle lać. Ale tylko kilka minut. W górnym wylocie Doliny Prosieckiej należało podjąć decyzję. Pierwszych kilka minut zeszliśmy. Ale ja zacząłem główkować. W każdej chwili może naprawdę grubo lunąć. Mam na plecach śpiącego Julka, nosidło z nim nie poprawia mojej koordynacji. Jest z nami Franek, który nigdy nie był na trudnym górskim szlaku z żelastwem a teraz miałby go pokonać w dół i to być może w ulewie. A ja mając Julka na plecach guzik bym go mógł przyasekurować. Nie mówiąc już o tym, że nie wiedziałem do końca jakich można się spodziewać trudności gdyż nie byłem tam nigdy wcześniej. A pierwsze ciągi łańcuchów prowadzące w dół wyglądały dość poważnie. Hmmm, po co nam było ryzykować jakiś wypadek czy nawet skręcenie nogi? "Słuchajcie, ja się nie czuję tutaj pewnie z dzieciakami w taką pogodę. Już teraz jest wszystko mokre, jak doleje nas w tym wąwozie to może być słabo" "No to wracamy" - stwierdziła reszta zgadzając się z moim osądem sytuacji. Było mi trochę głupio, bo gdybyśmy ten szlak robili w odwrotną stronę to pewnie byłoby sporo fajniej i ciekawiej a poza tym pewnie całego byśmy przeszli. No cóż, mozolnie, czaem w mniejszym a czasem większym deszczu wycofaliśmy się do wsi Wielkie Borowe. Wykombinowałem, że można do niej dojechać samochodem ale od drugiej strony, od strony Hut. Nie chciało mi się ciągnąć już tych dzieciaków tą smą drogą przez Dolinę Kwaczańską. Zdecydowaliśmy z Bogusiem, że sami szybko skoczymy po samochody.

No i poszliśmy, wyszło ekspresowo bo przy autach byliśmy po 50 minutach. Pół godziny później pakowaliśmy się już wszyscy do samochodów i wróciliśmy na kwaterę. Dzień całkiem interesujący, ale mógł być fajniejszy. No cóż, następnym razem...

Dzień następny to był czwartek. Rodzice ruszyli z samego rana na wycieczkę górską, a my zdecydowaliśmy się, że robimy sobie spokojny dzień. Następnego dnia wydębiliśmy od mamy zajęcie się dzieciakami i cały dzień na naszą prywatną łazęgę - no i już byliśmy podjarani.
Tymczasem leniwym porankiem poszliśmy sobie spokojnie pieszo do skansenu w Brestowej. Alicja z Frankiem ogarnęli bilety do Jaskini Brestowskiej (ostatnie bilety tego dnia), miejsca o tyle ciekawego, że niedługo wcześniej udostępnionego dla turystów. Jaskinia nie jest prawie w ogóle obudowana równymi chodnikami, nie ma również wewnętrznego stałego oświetlenia, no jednym słowem przygoda. Ja póki co jaskiń miałem dość (a i tak biletów więcej nie było) i zdecydowałem się spędzić ten czas bardzie produktywnie - jedząc z Julkiem frytki i pierogi i zapijając browarem i kofolą. Ale to było później. Tymczasem czekaliśmy na otwarcie jaskini. W okolicy był dziecięcy park linowy. Franek chce. Instruktor pokazał mu co i jak, idziemy. Trochę mu pomagam, ale radzi sobie dobrze. W pewnym momencie stracił jednak równowagę i poleciał. Zawisł na linie asekuracyjnej, która przekrzywiła mu kask i przycisnęła nos do policzka "Tatoooo, wiem że wyglądam nieco niezręcznie...." stwierdził machający w powietrzu nogami Franek. Uwielbiam go za te teksty.


13. Chwilę potem wyglądał niezręcznie. Na razie pełna koncentracja
Obrazek


Potem była jaskinia i żarcie, a jak się spotkaliśmy to postanowiliśmy wejść do skansenu. Szczerze mówiąc nie spodziewałem się niczego wielkiego. Wielce się myliłem! Ten skansen jest świetny - jest duży, są tam przeniesione całe, kompletne części wsi, chałupy mają super wystrój, no kapitalnie się tam bawiliśmy.

14. Skansen okazał się naprawdę świetny
Obrazek


15. "Kończ waść. Wstydu oszczędź"
Obrazek

W skansenie dzieciaki dostały łuki i strzały także była radocha na całego. Z małego łuku Julka jak się dobrze strzeli to niesie na jakieś 50m. Od tamtego dnia każdy wieczór do końca to było strzelanie z łuku koło ośrodka.

Dalsza część dnia to już tylko błogi relaks. Wieczorem zamówiliśmy tzw baliczki czyli prowiant na drogę zamiast normalnego śniadania. Staramy się wcześnie położyć spać, gdyż "ale za to piąąątek, ale za to piąąąąątek, piąąąątek będzie dla nas.

Piątek. Piątek miał być dla nas – dla mnie i dla Alicji. I taki był. Budzimy sie bardzo wcześnie, chyba około 3. Szybko po cichutku zbieramy się z pokoju, chcemy wyjść z hotelu nie budząc nikogo, pal sześć już te baliczki, które miały być dla nas przygotowane, niech się portierka wyspi. A tu niespodzianka – drzwi zamknięte i nie da się ich otworzyć od wewnątrz. No cóż – budzimy. Młoda dziewczyna nie ma do nas żadnych pretensji, ale widzę w jej oczach, że nie rozumie, jak można o tej porze zbierać się w góry.

Zapakowaliśmy się sprawnie do samochodu i obraliśmy – ponownie – cel na Liptowski Mikułasz. Zakręty, zakręty, zakręty. Z tej podtatrzańskiej metropolii skierowaliśmy się na Przybylinę, a potem w stronę kempingu Raczkowa Dolina. Wyszliśmy szybko z samochodu, znaleźliśmy szlaki koloru zielonego i raźno ruszyliśmy w trasę. Po 3 minutach zgłupieliśmy – po znakach ani śladu. Zrywka drewna. Spróbowaliśmy tu i tam. W końcu znaleźliśmy jakąś drogę i z braku laku poszliśmy nią do góry. Niestety nie było to mądra decyzja. Myślałem, że wiedzie tamtędy szlak, tylko oznakowane drzewa zostały wycięte. Podchodziliśmy bitą, utwardzoną drogą o nachyleniu co najmniej 40 stopni. Jeszcze czegoś takiego nie widziałem. Jakie maszyny mogą tam wjechać???

Urobiliśmy dobre 100m przewyższenia kiedy droga zaczęła niknąć w krzakach. „Kur...wa, to nie tu...” Uważnie lustruję okolicę i mapę starając się połapać w układzie żlebów, dolin i grzbietów, gdzie może biec nasz szlak. Próba dojścia do niego na przestrzał zakończyła by się końcem wycieczki i soczystym kopem w du.pę od mojej żony. Tego jestem pewien. No cóż, trzeba było zacząć schodzić. Wracamy niemal pod zabudowania. Nagle kątem oka dostrzegłem malutką przecinkę zasłaną powalonymi pniami. Postanowiłem ją sprawdzić. Po minucie znajduję znakowanie szlaku. No to przynajmniej jesteśmy na właściwej ścieżce, ale mamy jak nic 50 min błądzenia po krzakach na darmo na start. Biorąc pod uwagę ambitne plany na ten dzień – nie rokowało to pozytywnie. (postedit: Właśnie sobie uświadomiłem, że czytałem wcześniej, że ktoś właśnie tam pobłądził. I to czytałem przed naszą wycieczką i zupełnie nie skojarzyłem faktów. Druga wtopa na tym urlopie)

Szlak zielony na Baraniec bardzo przypominał mi sąsiednie podejście na Otargańce – jakieś 700m w pionie do zrobienia po lesie, nic się nie dzieje, monotonna orka do góry. A za plecami widoki na Tatry Niżne. Po ok. półtorej godziny wchodzimy w piętro kosówki, przechodzimy grzbietem Klinowatego, odsłania się wtedy szerszy widok na otoczenie Doliny Jamnickiej i Raczkowej. Pogoda nas zbytnio nie rozpieszczała – przez góry przewalały się chmury i mgły.

16. Zachodnie ograniczenie Doliny Jamnickiej
Obrazek


Za Klinowatem wchodzimy w duże morze kosówki, na wysokości ok 1800m Alicja mówi, że czas na śniadanie i nie ma się co dalej szarpać na głodnego. Spoko. Jemy, podziwiamy przeciwległe granie. Po chwili ruszamy dalej. W okolicach Małego Barańca zobaczyliśmy dalszą część grani, skręcającą delikatnie na zachód, z głównym wierzchołkiem będącym jeszcze naprawdę naprawdę daleko.
Wędrowaliśmy spokojnie przez Klin i Szczerbawy. Tuż pod wierzchołkiem tego ostatniego mijaliśmy sporą grupę kozic, nie wiem czy Alicja widziała je kiedykolwiek z tak bliska. Najśmieszniejsze jest to kiedy uciekają za jakiś załom skalny a potem wystawiają te ciekawskie rogate pyski delikatnie, żeby zobaczyć czy sobie już poszedłeś.

17. Na Barańcu - niby fajnie ale pizgawica była tam straszna
Obrazek


Ostatnie podejście na Baraniec poszło nam bardzo sprawnie. Wiele oczekiwałem po tym punkcie widokowym, ale widoczność pozostawiała trochę do życzenia, poza tym było wietrznie i po prostu zimno. Na szczycie spędziliśmy może z 10 minut i trzeba było się ruszyć bo było nieprzyjemnie. Z panoramy ze szczytu najbardziej utkwiło mi to jak brzydka jest z tej strony Banówka – jak kupa bezładnie rzuconych kamieni, bez wyraźnej kulminacji. Często mawia się, że panorama z Wysokiej nie jest idealna gdyż brakuje na niej samej Wysokiej. Analogicznie można powiedzieć, że panorama z Banówki jest piękniejsza niż z Barańca gdyż nie ma na niej samej Banówki.

Z Barańca szybko staczamy się na dół, na północ. Momentalnie zrobiło się ciszej, przyjemniej i cieplej. Widać było, że pogoda będzie się poprawiać. W pewnym momencie wyszło słońce i oświetliło piękne zielone stoki Smreka. Zaczęło być pięknie. A Baraniec, piękny i potężny zaczął zostawać coraz bardziej za nami. Jego masyw jest naprawdę bardzo rozłożysty i dopiero z perspektywy zaczął robić duże wrażenie. Takie Szczerbawy, niby mały przedwierzchołek, same wydawały się niezłym szczytem, a główny pik to już w ogóle.

Przez Smreka śmignęliśmy szybko, kolejny mega widokowy odcinek wyprowadził nas delikatnei w dół na Żarską Przełęcz. Już tu kiedyś razem byliśmy, chyba w roku 2008. Na przełęczy spotykamy pierwszych tego dnia ludzi. I niestety od tego momentu będzie ich już tylko więcej. Po dłuższej przerwie drugośniadaniowej zaczynamy podejście na kolejny wybitny wierzchołek – Rohacz Płaczliwy. Trochę już czujemy w nogach dotychczasową drogę i z jednej strony nie chce nam się iść na sam szczyt, ale wiem że dla widoku warto i namawiam Alicję. Było warto. Na Rohaczu Płaczliwym byłem chyba trzeci raz. Jest on jednym z najlepszych punktów widokowych w Tatrach Zachodnich. Patrzymy z góry na stawy, nad którymi byliśmy kilka dni wcześniej z dziećmi, i na Baraniec, widząc cały szlak który zajął nam poprzednie 2 godziny. W tym samym czasie Boguś walczył w okolicach Banówki a pod koniec dnia okazało się, że przeszedł kawał grani – zaczął przy górnej stacji wyciągu „Spalona” a skończył na Wołowcu.

18. Im dalej tym przyjemniej - schodzimy na północ, grań Smreka przed nami
Obrazek


19. I nawet zrobiło się zielono
Obrazek


20. Ze Smreka przez Rohacz Płaczliwy i Ostry na Wołowiec
Obrazek


21. Widok z Rohacza Płaczliwego na zachód
Obrazek

To co podobało nam się zdecydowanie mniej to rosnąca liczba ludzi. Nie chcieliśmy się przepychać w drodze na Ostry, więc dość szybko zaczęliśmy zejście. Dalsza droga w sumie bez większej historii – aż do momentu kiedy stanęliśmy niemal pod kopułą szczytową zachodniego wierzchołka Rohacza Ostrego. Męczyła się tam jakaś Słowaczka, która w ogóle nie poruszała się do przodu. Nie wiem o co tam chodziło, ale była z większą ekipą, więc raczej pomocy nie potrzebowała. W każdym razie porobiły się momentalnie korki – w sumie odentyczną sytuację mieliśmy z chłopakami w tym miejscu podczas przejścia GGTZ. Na szczęście doskonale znałem obejście tego miejsca. Przeszliśmy z Alicją sprawnie bokiem. Na szczycie Rohacza Ostrego było całkiem przyjemnie – nie za dużo ludzi, coraz lepsza pogoda. Porobiliśmy jakieś fotki, napiliśmy się, no i czas było schodzić. Przejście na wierzchołek wschodni i zejście z niego sławnym koniem wymaga nieco gimnastyki, ale nie jest specjalnie trudne. Kawałek łańcucha w wąskim komunku w zejściu sprawia tam więcej problemów niż przesławny koń – ale umówmy się – jest to raptem 2 minuty trudności.

22. Widok z Rohacza Ostrego na Smrek i olbrzymi masyw Barańca, z którego przyszliśmy
Obrazek

23. Zejście z Wołowca na wschód
Obrazek

Na Jamnickiej Przełęczy robimy kolejną przerwę. Kilka razy poruszyliśmy temat którędy i skąd schodzić. Myślałem, że przejdziemy na Wołowiec, następnie Jarząbczy i zejdziemy widokowo Otargańcami. Widzę jednak, że Alicja powoli ma dosyć, a ja w sumie też nie mam jakiegoś wyjątkowego parcia zwłaszcza, że we wszystkich wspomnianych miejscach już byłem. „Wiesz co? Idźmy sobie spokojnie na Łopatę poleżeć w trawie. Ludzi nie będzie, rozwalimy się, popatrzymy spokojnie na góry a kiedy nam się zechce to zejdziemy w stronę samochodu”. No i tak też zrobiliśmy. Skoczyłem tylko do stawu po wodę, gdyż już się nam kończyła, i rozpoczęliśmy podejście na Wołowiec. Tempo nam wyraźnie siadło, zmęczeni weszlismy na górę.

Jaki tam był cyrk! Laseczki w topach, koksiki i sebiksy, gwar, pełno ludzi, masakra. Posiedzieliśmy na górze z 10 minut oglądając przednie widoki i bujnęliśmy się szlakiem w stronę Jarząbczego. Znów zrobiło się bardziej pusto. W miejscu gdzie szlak zaczyna trawersować zbocza Łopaty, wbijamy się granią na górę. Od razu lepiej. Na szczycie kładziemy się na kurtkach i polarach i leżymy w trawie. Wokół nas cisza. Chmury powoli suną po niebie. Piękne Tatry dookoła. Cudna chwila. Alicja zasypia na jakieś 45 minut, ja nie mogę zasnąć, więc gapię się po prostu na góry.
Rzadko pozwalam sobie w górach na chwilę takiego luzu. Chyba zbyt rzadko.

24. Moja żona zawsze marzyła o sypilani z pięknym widokiem.
Obrazek

Zrelaksowani, z Łopaty schodzimy na Dziurawą Przełęcz a potem nieznakowaną, choć wyraźną ścieżką nad Niżny Rohacki Staw. I tutaj niestety zdarzył się niefortunny wypadek. Alicja w łatwym terenie wykręciła kostkę. Do przejścia została nam cała Dolina Jamnicka. Nieprzyjemna sytuacja, ale moja dzielna żona dała radę i mimo bólu kontynuowała zejście. A nie należało ono do najkrótszych – jakieś 900m w pionie i 10km w poziomie. Szkoda, że ta wycieczka zakończyła się takim akcentem. Po zejściu do samochodu moczymy nogi w lodowatym potoku, a po drodze do Zuberzca, w Liptowskim Mikułaszu kupuję jakieś maści i bandaż w aptece.

Po cichu liczyłem, że w sobotę, dnia kolejnego pojedziemy jeszcze w okolice Babek i Schroniska pod Narużim, ale niestety stan Alicji to wykluczał, a samemu z dwójką dzieci mi się nie chciało. W sumie sam nie wiem dlaczego, ale czułem się mocno sponiewierany, a wręcz wyczerpany tego dnia wieczorem. Może się nawarstwiło z poprzednich dni.

Podjęlismy decyzję, że jednak wracamy do Wrocławia w sobotę. Rodzice tymczasem zbierali się na drugą część turnusu – w Tatrzańskiej Łomnicy, tam gdzie byliśmy razem rok wcześniej.
Słowacja pożegnała nas piękną pogodą. Przed wyjazdem spojrzeliśmy jeszcze na mapę i staralismy się znaleźć jakieś ciekawe miejsce, które można by zwiedzić po drodze. Padło na... Racibórz. Miasto stare, historyczne, a jeszcze tam nie byliśmy.

25. Królewska rodzina
Obrazek


26. Nawet w Raciborzu znajdzie się coś ciekawego do roboty
Obrazek

Niestety, nie powaliło nas. Jest zaniedbane i mocno zaśmiecone. Choć trzeba przyznać, że Zamek Piastowski jest ładnie odnowiony, a deptak nad Odrą na spacery jest ok.
Po południu jesteśmy już u siebie i mamy 1,5 dnia na ogarnięcie się przed poniedziałkowymi obowiązkami.

Słowem podsumowania – było świetnie, po raz kolejny organizacja, miejsce, zakwaterowanie – wszystko zapięte na ostatni guzik. Bardzo dziekujemy organizatorom za włożony trud. W przyszłym roku wyjazd ma być w Małą Fatrę i ooczywiście już się nie możemy doczekać.

Słowo podsumowania 2: pogoda miała być słaba a przez większość czasu była świetna!



I pozdrowienia dla MM, która dopingowała mnie, abym w końcu tę relację napisał

_________________
'Tatusiu, zostań w samochodzie, a my zobaczymy gdzie zaczyna się nasz szlak.'


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Pn gru 09, 2019 3:11 pm 
Stracony

Dołączył(a): Pn lut 11, 2013 4:09 pm
Posty: 9860
Lokalizacja: FCZ
Ta Kwaczanska dolinę muszę kiedyś zobaczyć .
Łopata i duch gór to już klasyka.
A dzieciaki rosną w górę

_________________
NIE MA LEPSZEGO OD MIĘGUSZA WIELKIEGO!


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Pn gru 09, 2019 5:07 pm 
Przypadek beznadziejny
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Śr sie 31, 2005 7:05 am
Posty: 1513
Lokalizacja: Brzozówka k. Krakowa
Krabul napisał(a):
Nie spodziewałem się, że zasiądę do tej relacji w grudniu... Czy ja w ogóle jeszcze coś pamiętam z tego wyjazdu?


:D Skąd ja to znam :). Właśnie męczę relacje z Grecji z tamtego roku.

Pięknie i klimatycznie. Musze wreszcie córkę zabeać w Tatry w przyszłym roku bo na razie tylko Beskidy i to bardzo sporadycznie.

... i widzę, że mamy taką samą koszulkę :)

_________________
Góry mogą zastąpić wiele leków, ale żaden lek nie zastąpi gór.


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Pn gru 09, 2019 8:40 pm 
Stracony
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Śr paź 31, 2007 9:46 pm
Posty: 4270
Lokalizacja: GEKONY
Krabule opanowały Tatry :)
Brestowa jest dobra na krzona!

_________________
Dlaczego Polacy wymyślili himalaizm zimowy? Bo poza sezonem jest taniej.

http://summitate.wordpress.com/


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Pn gru 09, 2019 9:52 pm 
Przypadek beznadziejny

Dołączył(a): Cz paź 22, 2015 5:17 pm
Posty: 2316
Lokalizacja: Poznań
Krabul napisał(a):
Nie spodziewałem się, że zasiądę do tej relacji w grudniu...
Fajnie, że zasiadłeś i napisałeś. Ja do teraz nie mogę się zebrać i napisać relacji z wrześniowego wyjazdu, bo to zajmuje trochę czasu.
Trochę znajomych miejsc zobaczyłam w pięknej zielonej tonacji. Stawy Rohackie w odwrotnym kierunku odwiedziłam parę lat temu, kiedy nie miałam ochoty iść wyżej (po tym jak byłam świadkiem śmiertelnego wypadku przed Kazalnicą). Fajna trasa na kilka godzin.
Krabul napisał(a):
...znaleźliśmy szlaki koloru zielonego i raźno ruszyliśmy w trasę. Po 3 minutach zgłupieliśmy – po znakach ani śladu. Zrywka drewna. Spróbowaliśmy tu i tam. W końcu znaleźliśmy jakąś drogę i z braku laku poszliśmy nią do góry. Niestety nie było to mądra decyzja. Myślałem, że wiedzie tamtędy szlak, tylko oznakowane drzewa zostały wycięte.
Okazuje się, że nie tylko ja miałam problem :wink: Ja nie mogłam znaleźć szlaku na takiej dużej polanie i poszłam przez potok i dalej do góry w las. I kiedy już chciałam schodzić, dojrzałam na drzewie zielony znak.
Krabul napisał(a):
„Wiesz co? Idźmy sobie spokojnie na Łopatę poleżeć w trawie. Ludzi nie będzie, rozwalimy się, popatrzymy spokojnie na góry a kiedy nam się zechce to zejdziemy w stronę samochodu”. No i tak też zrobiliśmy.
I to była bardzo mądra decyzja, ja też tak czasem robię :D
Jestem pełna podziwu dla Franka, konkretne trasy pokonane. Nie daleko pada jabłko od jabłoni :) I uznanie dla żony, z kontuzją pokonała niezły kawał drogi.


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Pn gru 09, 2019 11:01 pm 
Uzależniony ;-)

Dołączył(a): So lut 09, 2013 10:52 pm
Posty: 1114
Lokalizacja: Łódź
Góry z dziećmi są najlepsze. Inaczej smakują. Może chodzi o spełnianie jakiejś rodzicielskiej misji, albo co ?
A jak jeszcze nie marudzą to sama słodycz. Wiem co piszę, bo mój marudzi.

_________________
Gdzie wola - tam droga.


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Wt gru 10, 2019 9:54 am 
Stracony
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Cz cze 18, 2009 11:04 am
Posty: 9812
Lokalizacja: miasto100mostów
e_l napisał(a):
Jestem pełna podziwu dla Franka, konkretne trasy pokonane.
Chyba mm pisała, że z dziećmi w wieku 4-8 lat (czy jakoś tak) jest najgorzej - bo na plecy już nie weźmiesz a same jeszcze mało chodzą. No to z Frankiem naprawdę nie jest źle - śmiga aż miło. Myślę, że potrafiłby sobie już poradzić z trasą typu Czerwone Wierchy. I jest mało marudny - mało narzeka.
prof.Kiełbasa napisał(a):
Łopata i duch gór to już klasyka.
Kto by się spodziewał, że moim jednym z najbardziej ulubionych miejsc w Tatrach będzie... niepozorna Łopata. Tak się rozglądałem z niej czy by się dało łatwo zejść do Wyżniej Chochołowskiej i chyba by się dało bez problemu.

e_l napisał(a):
I uznanie dla żony, z kontuzją pokonała niezły kawał drogi.
Żona to tego dnia pobiła na pewno swój rekord przewyższenia bo wyszło chyba koło 2100 metrów i ponad 20km w poziomie. No i 6 wybitnych tatrzańskich szczytów jednego dnia to robi wrażenie - Baraniec, Smrek, oba Rohacze, Wołowiec, Łopata.

_________________
'Tatusiu, zostań w samochodzie, a my zobaczymy gdzie zaczyna się nasz szlak.'


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Wt gru 10, 2019 1:06 pm 
Uzależniony ;-)
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Pn sie 26, 2013 7:31 am
Posty: 1494
Lokalizacja: Tarnow
Krabul napisał(a):
Tak się rozglądałem z niej czy by się dało łatwo zejść do Wyżniej Chochołowskiej i chyba by się dało bez problemu.


Da radę. Tamtędy prowadzi jeden z wycofów z GGT.

_________________
flickr

------

"czekan, jak sama nazwa wskazuje - narzędzie do czekania"
Włodzimierz Firsoff
Taternik 1932 nr 3


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Wt gru 10, 2019 2:44 pm 
Stracony
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Pn sie 30, 2010 12:43 pm
Posty: 3531
Lokalizacja: Węgierska Górka
Bardzo fajna wycieczka ;) Chłopaki rosną w zastraszającym tempie :!: Uznanie dla żony za tą trasę przez Baraniec-Łopatę bo to kawał drogi. No i, że dała radę zejść z kontuzją. Twarda babka ;)
Moja córa w przyszłe wakacje będzie miała 2 latka także będzie trzeba z tego powodu zrobić jakiś 2tys szczyt zapewne w Zachodnich ;)

_________________
Galeria zdjęć


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Wt gru 10, 2019 5:40 pm 
Przypadek beznadziejny
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Wt kwi 12, 2011 7:46 am
Posty: 1723
Krabul napisał(a):
na pobliski fajny punkt widokowy
Chyba wiem gdzie to ;)
A ja na niej nie byłem. Choć stałem w dole na przełęczy, ale nie było już siły (to była moja najdłuższe trasa w życiu). Pamiętam że pomyślałem wtedy, będzie jeszcze okazja... to było 16 lat temu.

Krabul napisał(a):
Próba dojścia do niego na przestrzał zakończyła by się końcem wycieczki i soczystym kopem w du.pę od mojej żony.
Znam ten ból :D

Krabul napisał(a):
Rzadko pozwalam sobie w górach na chwilę takiego luzu. Chyba zbyt rzadko.
Zdecydowanie za rzadko. Trzeba czasem tak planować, żeby było 2x więcej czasu niż potrzeba... i sobie poleżeć...

_________________
SPROCKET
viewtopic.php?f=11&t=17068


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Wt gru 10, 2019 7:52 pm 
Kombatant

Dołączył(a): Pt wrz 27, 2013 2:48 pm
Posty: 392
Ta, wychodzi mi, że przeszedłeś (wg mapa-turystyczna.pl) jakieś prawie 14 km po górach z nosidłem i młodziakiem na plecach, a potem "zrobiłeś sobie przebieżkę po samochód", czyli jakieś 8,5 km? No... szacooon. Byłem w tych okolicach we wrześniu z 20-kilogramowym plecakiem, wiem o czym piszę... :shock:


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Śr gru 11, 2019 8:36 am 
Stracony
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Cz cze 18, 2009 11:04 am
Posty: 9812
Lokalizacja: miasto100mostów
sprocket73 napisał(a):
A ja na niej nie byłem. Choć stałem w dole na przełęczy, ale nie było już siły (to była moja najdłuższe trasa w życiu). Pamiętam że pomyślałem wtedy, będzie jeszcze okazja... to było 16 lat temu.
Ciekawa sprawa. A jakaż to była dokładnie trasa? Z przełęczy to mi zajęło chyba z 10 minut.
Pancernik napisał(a):
Ta, wychodzi mi, że przeszedłeś (wg mapa-turystyczna.pl) jakieś prawie 14 km po górach z nosidłem
Tyle to chyba nie... Z 10 może. Z tym nosidłem to jest tak, że ja wolę nieść 20kg na plecach ale w swoim wygodnym plecaku niż nosidło z 11-kg dzieckiem (czyli 14kg brutto). Jak niosę dziecko to jestem o wiele bardziej sztywny (zwłaszcza jak dziecko śpi). Staram się nie trząść nim itp. Inna sprawa, że kupiłem słabe nosidło Fjord Nansen, nasz młodszy syn już ma prawie 3 lata więc dotrwamy z nim do końca jego noszenia. Chodzi o to, że kupując je 6 lat temu nie miałem kasy na jakiegoś porządnego Deutera. Teraz bym sie nie wahał ani chwili.
A przebieżka po samochód to akurat nie był wielki problem, raczej relaks. Na przykład w niedzielę w ramach normalnego treningu zrobiłem sobie przebieżkę ponad 3 razy dłuższą.

_________________
'Tatusiu, zostań w samochodzie, a my zobaczymy gdzie zaczyna się nasz szlak.'


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Śr gru 11, 2019 12:45 pm 
Stracony
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Śr paź 31, 2007 9:46 pm
Posty: 4270
Lokalizacja: GEKONY
Co fakt to fakt - rodzaj nosidła ma mega wpływ na komfort dla niosącego i noszonego. Pamiętam, że jak się już przyzwyczaiłem to wygodniej, nawet na długich dystansach z dopakowanym nosidłem lepiej mi się szło niż z jakimkolwiek plecakiem. Raz szedłem z jakimś prostszym nosidłem i już od samego początku czułem dużą różnicę.

_________________
Dlaczego Polacy wymyślili himalaizm zimowy? Bo poza sezonem jest taniej.

http://summitate.wordpress.com/


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Śr gru 11, 2019 1:24 pm 
Przypadek beznadziejny
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Wt kwi 12, 2011 7:46 am
Posty: 1723
Krabul napisał(a):
A jakaż to była dokładnie trasa?

Takie coś:
https://mapa-turystyczna.pl/route?q=49. ... 9.71994/12
Głównym problemem było, że na Grzesiu obtarły mnie majty. Były mokre, bo cały dzień w deszczu, mniejszym lub większym i w końcu przemokło wszystko co miałem na sobie. Dokładnie to obtarły się uda z obu stron o wór. Zdjęcie majtów nie pomogło, bo wór i tak urażał uda dalej. Największy kryzys miałem na asfalcie tuż przez Zubercem, już nie dawałem rady, szedłem w takim szpagacie, liczyłem kroki. Na kwaterze okazało się, że dziury w udach były do krwi.

_________________
SPROCKET
viewtopic.php?f=11&t=17068


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Śr gru 11, 2019 3:11 pm 
Stracony
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Cz cze 18, 2009 11:04 am
Posty: 9812
Lokalizacja: miasto100mostów
Wow.
Zdarza mi sie takie coś przy bieganiu w lato jak jest ekstremalnie gorąco. Jak mam zupełnie przemoczone spodenki (zwłaszcza kiedy biegam bez koszulki to pot spływa na spodenki i robią się wtedy ekstremalnie mokre) to zaczynają mnie w nich obcierać szwy. Jest to bardzo nieprzyjemne. Zdarzały mi sie treningi gdzie wewnętrzną stronę ud miałem właśnie zdartą do krwi.
Dlatego na długie biegi zawsze smaruję się jakaś sporą ilością kremu czy sudocremu.

PS. Bedąc w takim stanie jeszcze robiłeś koło przez schronisko zamiast zejść prosto te 5 minut bez szlaku tutaj?

https://mapa-turystyczna.pl/route?q=49. ... 9.69977/15

_________________
'Tatusiu, zostań w samochodzie, a my zobaczymy gdzie zaczyna się nasz szlak.'


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Śr gru 11, 2019 4:53 pm 
Przypadek beznadziejny
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Wt kwi 12, 2011 7:46 am
Posty: 1723
Oczywiście zrobiłem skrót - wyznaczyło tylko trasę po szlakach ;)

_________________
SPROCKET
viewtopic.php?f=11&t=17068


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Śr gru 11, 2019 8:05 pm 
Stracony

Dołączył(a): Pn lut 11, 2013 4:09 pm
Posty: 9860
Lokalizacja: FCZ
Trzeba oddać że obtarcia wora bolą w górach najbardziej :wink:

_________________
NIE MA LEPSZEGO OD MIĘGUSZA WIELKIEGO!


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Śr gru 11, 2019 11:32 pm 
Uzależniony ;-)

Dołączył(a): Pn sie 26, 2013 8:03 pm
Posty: 786
I tak sprowadziliście do parteru piękną relację o rodzinnym górołażeniu pełnym uśmiechów i miłości. Ech.... faceci.

_________________
Wenus w Milo


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Cz gru 12, 2019 7:48 am 
Stracony
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Cz cze 18, 2009 11:04 am
Posty: 9812
Lokalizacja: miasto100mostów
Ale nasze wory są pełne milości

:mrgreen:

_________________
'Tatusiu, zostań w samochodzie, a my zobaczymy gdzie zaczyna się nasz szlak.'


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Cz gru 12, 2019 9:34 am 
Stracony

Dołączył(a): Pn lut 11, 2013 4:09 pm
Posty: 9860
Lokalizacja: FCZ
Krabul napisał(a):
Ale nasze wory są pełne milości

:mrgreen:

Bezinteresownej 8)

_________________
NIE MA LEPSZEGO OD MIĘGUSZA WIELKIEGO!


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: N gru 15, 2019 4:26 pm 
Stracony
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Śr paź 31, 2007 9:46 pm
Posty: 4270
Lokalizacja: GEKONY
Krabul napisał(a):
Wow.
Zdarza mi sie takie coś przy bieganiu w lato jak jest ekstremalnie gorąco. Jak mam zupełnie przemoczone spodenki (zwłaszcza kiedy biegam bez koszulki to pot spływa na spodenki i robią się wtedy ekstremalnie mokre) to zaczynają mnie w nich obcierać szwy. Jest to bardzo nieprzyjemne. Zdarzały mi sie treningi gdzie wewnętrzną stronę ud miałem właśnie zdartą do krwi.
Dlatego na długie biegi zawsze smaruję się jakaś sporą ilością kremu czy sudocremu.

Dokładnie! Szwy są najgorsze i tylko sudocrem może uratować świeżość w kroku!
Mam takie jedne spodenki z takimi wrednymi, grubymi szwami, że biegasz w nich 5 razy i jest ok, przy 6 z nienacka zaczyna tak piłować, że nie ważne czy w lesie, czy przy głównej drodze, ręką trzeba ratować sytuację. :oops: :lol:

_________________
Dlaczego Polacy wymyślili himalaizm zimowy? Bo poza sezonem jest taniej.

http://summitate.wordpress.com/


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: N gru 15, 2019 6:06 pm 
Uzależniony ;-)
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Pn kwi 11, 2011 9:25 pm
Posty: 1142
Lokalizacja: W-wa
Dzieci, przyjazna rodzina, góry, bardzo miło się czytało.

PS
Wkurza mnie, jak sobie wyrzucasz błędy organizacyjne, już to robiłeś przy okazji Grecji. Ja widzę to tak: organizujesz ludziom piękne wakacje i to jest ostateczna wersja wydarzeń, a błędy po drodze to ciekawe urozmaicenia :)

_________________
Nutko moja
https://www.youtube.com/user/1999szakal/playlists


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: N gru 15, 2019 6:45 pm 
Stracony
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Śr paź 31, 2007 9:46 pm
Posty: 4270
Lokalizacja: GEKONY
Ja na przykład organizuję błędy na swoich wycieczkach. Serio, żeby nudno nie było.

_________________
Dlaczego Polacy wymyślili himalaizm zimowy? Bo poza sezonem jest taniej.

http://summitate.wordpress.com/


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Pn gru 23, 2019 12:40 pm 
Stracony
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Śr lip 12, 2017 7:32 am
Posty: 3116
Krabul napisał(a):

I pozdrowienia dla MM, która dopingowała mnie, abym w końcu tę relację napisał


a ja dziś dopiero weszłam na relacje i czytam :oops:


TataFilipa napisał(a):
Góry z dziećmi są najlepsze. Inaczej smakują


:D Bo wszystko z dziećmi jest wiesz, takie naj.


Ja z jednej strony się cieszę, że moi już wyrośli, z drugiej - coraz więcej mają do powiedzenia. Młodszy zawsze pyta - jaka długa trasa? Jak 15km ok, 20 jeszcze może być, więcej -nieee, nigdzie nie idę!
Wcześniej podobnie jak Sławka, męczyły mnie jakieś organizacyjne niepowodzenia. Ciągle czuję niedosyt - mogliśmy jeszcze to i tamto. Mąż mnie tonuje - najważniejsze jest żebyśmy odpoczęli, po to tu jesteśmy. A potem, gdy ktoś mnie pyta i co dziś urobiliście - jestem zła. :mrgreen:

Uwielbiam wypady z rodziną. Ten ubaw do łez. Ściąganie buciorów i kanapki w trawie. Nie ma nic fajniejszego od wspólnego wooow na szczycie :)

W sumie dobrze, że dopiero dziś ta relacja mi wpadła w oczy. Tak przed świętami.
Dzięki Krabul ! Pięknych, radosnych, rodzinnych Świąt :)

_________________
Urodziłeś się, by być prawdziwym, a nie perfekcyjnym.


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Wt gru 24, 2019 9:42 am 
Uzależniony ;-)

Dołączył(a): Pt wrz 17, 2010 11:49 am
Posty: 996
Lokalizacja: dokąd
anke napisał(a):
Ja widzę to tak: organizujesz ludziom piękne wakacje i to jest ostateczna wersja wydarzeń, a błędy po drodze to ciekawe urozmaicenia :)

Dokładnie. Ważne, że wszyscy zadowoleni. Zawsze coś można zrobić inaczej, ale to się okazuje po fakcie, przed faktem tego nigdy nie wiadomo ;).
Gratuluję udanych rodzinnych wakacji i życzę w nadchodzącym roku wielu takich wypadów! :)


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
PostNapisane: Wt gru 24, 2019 1:33 pm 
Przypadek beznadziejny
Avatar użytkownika

Dołączył(a): N mar 09, 2014 2:19 pm
Posty: 2939
Po tym jak mi zareklamowałeś ten rejon wyciągnąłem tam moją małżonkę. Spodobało jej się na tyle, że kupiła sobie nawet porządne buty :) Dzień wcześniej zrobiliśmy rozgrzewkę na Gęsią Szyję i marnie widziałem te Rohackie bo Iza dostała zadyszki już po kilku minutach schodów prowadzących z Rusinowej. Ja w tym czasie pakowałem plecak i kątem oka widziałem, że nie jest dobrze - miała dość. Trochę mnie to zdziwiło, bo czasem razem spacerujemy i nie podejrzewałem, że strome podejście da jej tak szybko w kość. Mówię jej - No to co odpuszczamy? A ona na to - Chyba tak, ale jeszcze spróbuję. I ruszyła ... Zasuwała tam jak po płaskim. Krzyczę - Stój, daj poprowadzę, idź za mną. Dając wolne małe kroczki tętno się ustabilizowało i nawet można było w trakcie marszu rozmawiać. Iza czyta dużo książek o górskiej tematyce, nieźle się więc orientuje -ale tylko w teorii- jak to wszystko wygląda. Powiedziała wtedy z uśmiechem na ustach - Nie wiedziałam że wchodzi się tutaj jak na ośmiotysięczniki :) Myślę sobie, że w sumie tak się tutaj nie wchodzi ale chociaż idziemy :) Krabul, astępnego dnia zrobiliśmy całą proponowaną przez Ciebie pętlę z dwoma pauzami na jedzenie, nie na odpoczynek. Iza była pod wrażeniem. Potem mi wyznała, że chciała już zawrócić ze względu na ekspozycję :lol: przyzwyczai się :idea:


Góra
 Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 26 ] 

Strefa czasowa: UTC + 1


Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość


Nie możesz rozpoczynać nowych wątków
Nie możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów

Szukaj:
Skocz do:  
POWERED_BY
Polityka prywatności i ciasteczka
Przyjazne użytkownikom polskie wsparcie phpBB3 - phpBB3.PL